ฉันเองก็ไม่รู้ ว่าที่เป็นอยู่ ที่เรานั้นได้หัวใจเพียงครึ่งดวง
แล้วก็ต้องเสาะหา ครึ่งที่หายไป
โดยไม่รู้เมื่อไหร่ จะเจอจะพบกัน
ที่เป็นเช่นนี้ ใครกำหนดไว้

ฉันเองก็ไม่รู้ ว่าเป็นคำสาป
ให้เรานั้นต้องค้นหากันจนเหนื่อย
หรือเป็นพรจากฟ้า เพื่อให้รู้สึก สิ่งที่แสนพิเศษตอนที่ได้เจอ

* เดินทางค้นหาตัวตน ใครหนึ่งคนที่ก็รอฉันอยู่
จากในผู้คนร้อยพันที่ออกเดินทางเหมือนฉัน
บนทางที่แสนยาวไกล ค้นให้เจอ อีกครึ่งในใจ
ฉันไม่รู้ มันอยู่อีกไกลเท่าไหร่ ....

เห็นบางคนเสาะหา แล้วก็ได้เจอ
เหนื่อยแค่ไหนก็คุ้มค่าความรู้สึก
แม้เป็นพรจากฟ้า หรือเป็นคำสาป ก็เป็นเรื่องพิเศษที่เกิดขึ้นมา

 

 

 มนุษย์เราเกิดมาเพื่อ "ใช้ชีวิต" และ "รอยคอยใครบางคน"   

          ใครบางคน...ที่มีความคิดสอดคล้องกับเราพอดิบพอดี
          และ...ใครบางคน...ที่อยากมีลมหายใจ ไว้เพื่อยืนอยู่ข้างๆ เราตลอดไป 

      

    ฉันเคยได้ยินว่า... "ใครบ้างคน" นั้น หมายถึง "ครึ่งหนึ่งของชีวิต"
          ที่ถ้าหากเราตามหาเจอ...ชีวิตที่เหลืออยู่ของเราก็จะ "ไม่เงียบเหงา"
          ที่ถ้าหากเราตามหาเจอ...ชีวิตที่เหลืออยู่ของเราก็จะ "อบอุ่น" และ "ปลอดภัย"   
 

          ใช้ชีวิตและรอคอยใครบางคน ต่อไปด้วยรอยยิ้มเถอะนะ
          อย่าคิดว่าตัวเองไม่มีใคร...
เพราะเธอยังมี "ใครบางคน" ให้รอคอย

 

edit @ 28 Apr 2008 11:36:32 by ｡* mindMINT*｡

ขอบคุณที่มาแก้ให้

ขอบคุณที่สุดเลย

เย้ เย้  ตั้งใจเรียนนะ

 

 

ทำไมกันนะ เวลาที่พูด

เรื่องเรียนจบ หรือจะจบแล้ว

ฉันถึงอยากจะร้องไห้

และรู้สึกใจหายทุกครั้ง

ไม่มีเหตุผลเลยจริงๆ

รู้แค่ว่า รู้สึกเศร้า

อาจเป็นเพราะ ความไม่รู้

ไม่รู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น

แต่ก็ต้องเดินต่อไปเรื่อยๆ

ไม่รู้ว่าจุดหมายอยู่ที่ไหน

หรือบางที อาจมีบางคน

ที่ฉันหวังจะได้เจอที่นี่

ก็เป็นได้ ถ้าเรียนจบ

คงไม่ได้เจอกันจริงๆนั่นแหละ

เพี้ยนๆ นะเนียะ